Teatr w sercu miasta. Scena miejska w Legnicy 1842-1994 - cześć III polska

    Po trwającej sto lat działalności sceny niemieckiej i dwóch dekadach – radzieckiej nastąpiła trzynastoletnia teatralna luka: w siedzibie teatru funkcjonował wtedy dom kultury. Kiedy w 1975 roku Legnica stała się stolicą województwa, postanowiono podnieść kulturalną rangę miasta, powołując do życia w ponadstuletnim gmachu przy rynku polską scenę. Stało się to jak wiadomo w roku 1977. Pierwszym szefem legnickiego Teatru Dramatycznego został krakowski aktor Janusz Sykutera (1931-1997), który przeprowadził scenę przez cztery pionierskie sezony.

    W 1981 roku Sykutera został odwołany, a stanowisko dyrektora artystycznego objął na prawie całą dekadę (1981-1990) Józef Jasielski – reżyser, scenograf, dramaturg, tłumacz i adaptator. Dziesięć lat jego dyrektorowania było okresem intensywnej pracy artystycznej. Jej plonem stało się kilkadziesiąt inscenizacji arcydzieł dramaturgii polskiej (z Dziadami, Nie-Boską komedią, Balladyną, Weselem, Tangiem) i powszechnej (m.in. Antygona, Hamlet, Makbet, Don Juan, Wiśniowy sad). Publiczność legnicka mogła obcować z repertuarem „godnym narodowej sceny” w wykonaniu rodzimych artystów. Był to – jak napisał Krzysztof Kopka – „teatr mądry i głęboko czytający teksty; teatr, który nie unikał konfrontacji z największymi i najbardziej skomplikowanymi utworami polskiej i światowej dramaturgii”.

    Pamiątki po tym właśnie teatrze, po epoce Józefa Jasielskiego i jego współpracowników, pokazujemy w ostatniej części naszej wystawy.